Binnenkort: video van de dag
“To be an accepted exception”
Voor begrip en tegen oordelen
voor het leren kennen, accepteren, verwonderen over en misschien wel bewonderen van andere culturen en werelden
Voor hulp geven waar kan, steeds dichter naar een wereld waarin iedereen gelijke kansen heeft,
met dans als universele ijsbreker
Desirée
Over het stoffige rode zand lopen we richting de school. Als we door de houten omheining de zanderige binnenplaats instappen horen we opgewonden gejoel. Tientallen kinderen komen aanrennen en vragen om aandacht. Binnen een minuut is er al vriendschap gesloten, de kleine handjes in de onze doen ons thuis vergeten.
Mijn eerste ontmoeting met de kinderen van het Ghanese weeshuis ‘Friends for Orphan Education Society’, zal ik nooit meer vergeten. Na de middelbare school heb ik samen met Michelle een aantal maanden vrijwilligerswerk gedaan in dit weeshuis. Het land en de vriendelijke inwoners hebben een diepe indruk op me gemaakt, ik bewonder hun vrolijkheid en moed.
Na deze ervaring ben ik in 2005 biologie gaan studeren. Tijdens mijn studie ben ik erachter gekomen dat ik het erg leuk vind om mijn vak uit te leggen en om hier creatief mee om te gaan. Inmiddels ben ik dan ook masterstudente Biologie & Wetenschapscommunicatie. Wanneer ik hier niet mee bezig ben vind ik het heerlijk om te dansen. Sinds mijn tienerjaren ben ik bezig met streetdance, maar de laatste jaren dans ik vooral salsa. De opzwepende muziek en de sensuele bewegingen zorgen altijd voor een lach op m’n gezicht.
Omdat ik het belangrijk vind dat kinderen in alle landen een kans moeten krijgen help ik Acception graag met projecten. Soms voor de schermen met bijvoorbeeld een dansoptreden, vaker achter de schermen met organiseren en creëren. De optimistische aanpak van deze stichting spreekt me erg aan, ik geloof ook dat de juiste vorm van ontwikkelingssamenwerking ontwikkeling kan stimuleren. “A tiny drop of water makes a mighty ocean!”